Srpska pravoslavna crkva i vernici danas slave Svetog Đorđa.  Đurđevdan je jedna od najčešćih srpskih slava, posle Svetog Nikole.

Prema hrišćanskom predanju, Sveti velikomučenik i pobedonosac Georgije, Sveti Đorđe, bio je rimski vojnik poreklom iz Male Azije. Jedan je od svetitelja koji se najviše proslavljaju u pravoslavnoj crkvi, ali ga, svako po svom kalendaru, proslavljaju i katolici. Obeležava se u spomen na 6.maj, odnosno 23.april po starom kalendaru, kada je 303. godine nove ere, pogubljen ovaj svetitelj.

Za ovaj praznik se u Srbiji vezuju brojni običaji. Đurđevdan se smatra za granicu između zime i leta. To je praznik vezan za zdravlje ukućana, udaju i ženidbu mladih iz kuće, plodnost stoke i dobre useve. Glavni običaji su pletenje venaca od bilja, umivanje biljem, kupanje na reci, kićenje cvećem. Pletu se venčići od “đurđevskog cveća“: đurđevka, mlečike, a zatim se tim vencima okite ulazna vrata na dvorištu i kući, negde i iznad vrata stoje čitavu godinu, sve do narednog Đurđevdana, za zdravlje i blagostanje ukućana.

Ovekovečen u priči gde ubija aždaju, Đurđevdan se slavi u Kanadi, Kataloniji, Engleskoj, Etiopiji, Gruziji, Grčkoj, Crnoj Gori, Portugalu, Srbiji, kao i u gradovima Istanbulu, Ljubljani i Moskvi. Takođe je ovaj svetitelj zaštitnik profesija, organizacija i bolesnika.