Poslednje decenije XIX veka, Opština Negotin bila je prinuđena da ne dozvoljava useljivanje novih stanovnika. U poslednjoj deceniji XX veka, ista ova opština suočila se sa velikim iseljavanjem stanovništva. Da li bi sudbina Negotina bila drugačija da je daleke 1834. godine grad izmešten na Kusjak?

Prve inicijative da se negotinska varoš preseli na Dunav preduzete su 1834. godine kada je Knez Miloš insistirao od građana i vlasti Negotina da zbog zdravstvenih i ekonomskih razloga varošicu presele na obližnje Kusjačko brdo. Negotinci su odbili, moleći Miloša da ih ostavi na mestu gde su do tada živeli.

Miloš ipak nije odustajao u svojoj nameri. Po ponovnom povratku na presto, Knez je ponovo počeo sa planovima za preseljenje. U svojoj nameri da Negotincima pruži bolje uslove života sprečila ga je smrt. 

Ipak, dolaskom Ranka Alimpića na mesto okružnog načelnika 1868. godine, pitanje preseljenja postalo je pitanje dana. Sada je u gradu bilo već brojnih pristalica premeštanja grada. Preko Ministarstva za građevinu, u Srbiji je izrađen prvi urbanistički plan za izgradnju nove varoši - plan za izgradnju novog Negotina na Dunavu.

Plan je osmislio i izradio arhitekta Dragutin Milutinović, profesor Velike škole iz Beograda. Nova lokacija na Kusjaku pružala je stratešku i ekonomsku prednost, a pored toga je bila zdravija za građane. Milutinović je prilikom izrade plana uzeo u obzir i privredni razvoj u budućnosti. Kako je Negotin do tad živeo mahom od trgovine,  novi plan je otvarao mogućnosti za razvoj metalne i prerađivačke industrije poljoprivrdnih proizvoda. Daljim razvojem i unapređenjem poljoprivrede i zanatstva, gradu bi se obezbedila sigurna budućnost i dobru osnovu za dalji razvoj.

Po planu, novi Negotin bi imao dva gradska centra: trgovačko i kulturno-političko središte. U gradu bi postojala: glavna pijaca, berza, pozorište, trgovački sud, saborna crkva, zanatska i trgovačka škola, vladičin konak, gimnazija, muzej, biblioteka, okružni sud, pošta, požarni zavod, gradska kuća, kasarna i civilina i vojna bolnica.

Vizija arhitekte bila je da izgradi grad sunca i vazduha, u kome bi bili postojali sistemi kanalizacije i vodovoda sa javnim česmama tako da građani mogu da uživaju u svežem dunavskom vazduhu i čistim gradskim ulicama.

Izgradnje nove varoši se nikada nije desila. Stare negotinske trgovačke porodice stale su na put objavljenoj odluci o početku izgradnje nove varoši. Umesto prvih radova, 1870. godina donela je žučne rasprave. Alimpić je 1869. godine preseljen za Požarevac, a u Negotinu se počelo sa planovima za izgradnju nove crkve. Sa postavljanjem kamena temeljca za novu crkvu stavljena je tačka na priču o Negotinu na Dunavu, gradu sunca i vazduha.